Met je paard over de bodem van de zee  

Ik kom regelmatig op de Grië, dat is nog niet echt de Boschplaat, maar je proeft er wel al de sfeer. Twee keer per jaar maken we een rondje Boschplaat. Je moet precies weten waar je kunt rijden: je moet dus goed weten wat je doet. En midden in het broedseizoen moet er rust zijn op de Boschplaat.

‍

Vroeger begeleidde ik ook dagtochten voor huifkarbedrijf Terpstra, nu zijn er maar weinig die echt een hele tocht met hun paard over de Boschplaat maken. Eén keer per jaar doen we met  De Terschellinger Ruiters een rondje Boschplaat. Ik ben dan de gids. Dat doe ik graag. Zo kan ik jongere ruiters laten zien hoe speciaal dit gebied is.

Altijd wat te zien onderweg

Wat ik zo mooi vind aan de Boschplaat is dat de natuur je altijd weet te verrassen. Laatst reed ik aan de Noordzeekant en ik dacht in eerste instantie een zeehond zag in het water. Toen ik het goed zag, bleek het een bruinvis te zijn. Niet één, maar een hele groep. Een bijzonder gezicht. En soms rijd je gewoon langs de ganzennesten. Vanaf je paard kijk je er zo in. Dat soort momenten blijft me bij.

De Boschplaat blijft in beweging

‍Door de jaren heen zie ik de Boschplaat wel veranderen. Op sommige plekken komt er verruiging; waar vroeger een grote meeuwenkolonie zat, staat nu twee meter hoog riet. En sommige paden stuiven langzaamaan dicht. Dat roept vragen op: moet je daar groots op ingrijpen, of juist niet? Ik ben tevreden zoals de Boschplaat nu is. Grote maatregelen brengen grote gevolgen met zich mee en daar maak ik me zorgen over. De natuur verandert nu eenmaal, naar mijn mening moet je dat accepteren en niet teveel in knutselen. Ik hoop dat ik nog vaak van de Boschplaat kan genieten.